به سختی نفس میکشم

سخت ترین نیازم را

که آوازی بود

برای رها شدن

نه وحشتی

نه گریزی

در امتداد ردپای دیروز خویشتن

ناگزیر گام می نهم

کوچکترین اعتراضی نیست

حرفی نیست

صدائی که می شنوید

ناله های خفیفی ست

انباشته از درد سوختن

چرا که دیرگاهی ست

بالهایم را

در برابر چشم هایم

به آتش کشیده اند

اما من

همچنان به رسم مردانی که در قصه ها عشق می ورزند

برای همیشه

روی مدار جاذبه

حول مبدا طلوع و غروب خویش

در سرزمین خیال های خام

خواهم ماند ...