|
|
|
|
|
ایستاده ام در تاریک خانه ای که آخرین منزلگاه من است در آخرین نقطهء طاقت در آخرین شعری که مرا به پایان درد نزدیک می کند ایستاده ام با دستهای اکنده از مهربانی و چشم های پراز نور و روشنی که بیایی امیدم را چنان سخت به آخرین ضریح مقدس قفل بسته ام که تا تو نیایی گشوده نخواهد شد امروز روز خوبی است برای ظهور تو به انتظار تو امشب کنار رد پای دیرینه نسیم خواهم خفت
|
||
|
+
نوشته شده در شنبه دوازدهم بهمن 1387ساعت توسط آرش
|
|
||