آتش را

با دستهایم گرم می کردم

وقتی که چشم هایم

به افق های با تو زیستن

امیدوار

خیره گشته بود

اکنون

حس یخبندان ابدی را

نه آتش درون من

ونه جهنمی که زندگی را 

طعمه خویش کرده است

کاهش نمیدهد

چه چیز نابود گشته است ؟

دشت های  پشت سر

کوههایی که اکنون

سر بزیر گشته اند

ارتباطی به آنچه

مرا از تو دور کرده اند

نداشتند

چیزی حوالی  ادارک های کوچکمان

چیزی شبیه  نادانی

به جریان زندگی

وصل می شود

 تو 

 و من

 به دور ترین فاصله 

 دورتر  از سالهای که با نور تعریف می شوند

تبعید می شویم